“O, kijk gij ok hier? Ja, we moesse toch efkes komme. Och… ut is toch krek as vruger. Ik weet ’t nog goewd. Rog bijne, dorse, wà waar ’t toen toch heet. En wà schrijnde m’n errem toch van dà korre bijne. Kèk die dorsers is. Ze moese vruger allemol mee-èten in d’n hert. Ik fijn ’t unnen skonne tijd mer dè ik um nog trug wil? Och kek, die plee. Vruger moes ik de sintjansklokke kapotscheuren vur pleepapier. Wannen tijd! En hoe gugget tiggeworrig mi ouw?”
Ja, ze weten het nog: vroeger was alles anders. Tijdens deze oogstdag voerde Hoeve Strobol bezoekers terug naar hun jeugd. Naar de geur van versgebakken brood, van gebrande koffie, het rijpe koren op de akker, de gebonden garven, de stofdeeltjes en naar het zingen van de dorskast. Deeg trije, vermaningen van de pastoor, zigeuners die op slinkse wijze weer vrij kampeerden: humor en verleden werden tijdens de oogstdag eenvoudig maar raak neergezet.
Hoeveel bezoekers deze oogstdag trok? Vanwege de gratis entree was het aantal moeilijk te schatten. Maar zo’n 65 vrijwilligers hadden hun handen vol om alle belangstellenden te voorzien van drank, pannenkoeken, strobollen en brood. Honderden mannen, vrouwen en kinderen kuierden rond de vijver, op de akker, bij de kinderspelen, tussen het boerengetuig en applaudisseren voor de acts van toneelgroep Klavertje Vier. Terrasstoelen wisselden regelmatig van eigenaar, afspraken werden vastgelegd en telefoonnummers uitgewisseld. Vroeger en nu vond elkaar op Hoeve Strobol.

Foto's Oogstdag 2010